SPHVRMN – sociaal pedagogisch hallucineren?

Terwijl ik opgesloten zit op de bank vanwege de ingewaste vloer heb ik alle tijd om de krant te lezen. Eerst maar eens het Nederlands Dagblad van vandaag. Omdat ik toch niet weg kan van de bank lees ik ook alle kleine onzin artikeltjes die vaak in die krant te vinden zijn, zeker sinds de krant een opinieblad is geworden. Ik hoef niet de mening van een hoofdredacteur of een suggestieve journalist over bepaalde onderwerpen. Dat is zo push terwijl we in de pull samenleving zijn beland.#iedereenceo

Onderaan bladzijde twee staat het item ‘Blogs & Bladen’. Vandaag wordt een artikel in een regionaal kerkblad aangehaald onder de titel ‘moeite met applaus in de kerk’. De originele titel is overigens ‘applaus in de kerk? ‘ wat m.i. iets opener klinkt dan de titel die het ND er boven heeft gezet.

De schrijver heeft een kerkdienst meegemaakt waarin deelnemers van de Alpha Cursus hun ervaringen vertellen. Mooie, moeilijke, fijne ervaringen. En na iedere getuigenis, zo wordt in kerkelijk nederland zo’n persoonlijk verhaal genoemd, klonk er een applaus. De schrijver vond het ongepast. Want voor wie klap je dan eigenlijk? Voor het werk van de Heilige Geest of voor het lef van de persoon die het getuigenis durft te geven? De schrijver vind het applaus een nare afknapper van een teer moment. Ik begrijp dat zeker wel. Soms wil je niet klappen en wil je het tere moment bewaren,….omdat je in jezelf aan het denken, verwerken, groeien bent.

En tegelijk, waarom zou je je dank aan God of je enthousiasme over de wending in het leven van een ander niet laten horen door een applaus?

Onder de vraagstelling van de schrijver zit de veronderstelling dat je God met eerbied moet benaderen omdat we zonder Hem niets waard zijn. De laatste zin in het originele artikel luidt:

Maar zal iemand zeggen, je mag toch wel als een koor gezongen of een muziekgroep gespeeld heeft  in je handen klappen om je waardering te uiten voor de medewerking die verleend is in de eredienst en omdat je het mooi vond? Ik heb daar niets op tegen, maar doe het dan aan het slot als er samen met het bedanken van de andere medewerkers gelegenheid voor wordt gegeven. Of moet er in de liturgie worden vermeld het applaus achterwege te laten omdat we de talenten van God hebben gekregen?

Ik deel die veronderstelling: zonder God zijn we niets. Maar mét God zijn we alles en daar mogen we vreselijk blij mee zijn. Juist omdat we alles van God hebben gekregen wil ik Hem daarvoor bedanken. Als ik een blij verhaal hoor van een jongere die tot geloof is gekomen zegt mijn hart ‘Halleluja’ en gaan mijn handen klappen. Ik geloof dat de handen van sommige andere mensen niet gaan klappen. Die schrijven een mooie tekst op een bladwijzer en overhandigen die na afloop van de dienst. Ook goed, gelukkig is ieder anders.

Eigenlijk staat in het citaat hierboven dat God één van allen is die bedankt mag worden aan het einde van een dienst. Weet je wat ik denk? Ik denk dat de mensen die spontaan gaan klappen of halleluja roepen op tere momenten op dát moment aangespoord worden door de Heilige Geest. Het werk van God herken je op het moment dat het gebeurd. Ik moest denken aan de tekst die we rond kerst zo vaak lezen: “Toen Elisabeth de groet van Maria hoorde, sprong het kind op in haar schoot; ze werd vervuld met de heilige Geest en….”(luc 1:41). Als je de bijbel gelooft, geloof je ook dat dit waar is. Het ongeboren kind van Elisabeth reageerde op de aanwezigheid van de ongeboren Jezus. (zelfs als vrucht had Jezus kracht, argument tegen abortus misschien? ). En Elisabeth zong een lied, recht vanuit haar hart, en klapte daarbij ongetwijfeld in haar handen.

Liever talent voor applaus dan applaus voor talent. Dat is de titel van deze blog. Dat was namelijk de gedachte die ik kreeg na het lezen van de laatste zinnen van het genoemde artikel. Het komt over als of de schrijver zegt: Klap maar niet voor mij, want ik heb mijn talent van God gekregen. Of nog sterker: IK DOE ER NIET TOE. Zuid-hollanders zeggen het nog erger: IK DOET ER NIET TOE. Alsof je al naast jezelf gaat staan en naar jezelf wijst: HIJ doeT er niet toe.

En dat terwijl God ons zo waardvol vind dat Hij ons gered heeft. Dat Hij ons een nieuw leven geeft. Dat Hij zelfs in ons wil wonen en ons leven leidt. Dat Hij ons gebruiken kan! Sterker nog, dat Hij ons gebruikt zonder dat we het vaak doorhebben. Geen reden om jezelf waardeloos te voelen. Dat zijn anderen die het tegen je zeggen of je bent het zelf. God nooit.

Dus applaudiseer voor God! Applaudiseer voor je (nieuwe) zelf. (christelijke vakterm gebaseerd op het ‘niet meer mijn ik maar Christus leeft in mij’ van Galaten 2:20).

Goed, tijd voor reflectie. Waarom schrijf ik dit op een blog die moet gaan over het grensgebied van zorg en onderwijs. Omdat het mij raakt als mensen in het nauw gebracht worden en als mensen moeten leven naar de wensen van een ander. Omdat in kerken meer depressieve mensen zijn dan daarbuiten. Daarom. Iedereen is anders en zeker in kerkblaadjes wil ik lezen over RUIMTE voor elkaar.

Passend onderwijs hoort ook in de kerk: hoe zit jij in elkaar? Wat heb jij nodig? Dit is wat Jezus je kan bieden. Hoe kan ik je daarbij helpen. Hoe kunnen we de omgeving aanpassen zodat jij je kan ontwikkelen.

En hoe kijk ik nu naar de schrijver van het artikel? Ik dank hem voor de gedachten die hij heeft losgemaakt bij mij. Hij is anders en ik ook.

Raar bericht met een vervelende smaak. Door de stijging van de kosten in de kinderopvang wachten mensen met het krijgen van kinderen. Das toch de wereld op z’n kop? De stijging van benzineprijzen heeft minder effect. Er worden nog gewoon auto’s verkocht.

Ik wacht met het krijgen van een kind omdat het duur is om hem weg te doen.

We zullen dit positief labelen: wat fijn dat aanstaande ouders het belang van het nog te krijgen kind voorop stellen.

Ik moet hier even over nadenken. …… Gaat voor op mijn gedachten over Beatrix en haar vermeende ondersteuning aan vrouwenonderdrukking.

Hmm, indirect heeft zelfs dit met passend onderwijs te maken.